Rozdział 13

Wielka odpowiedzialność

Obudziłam się w dużym, jasnym pomieszczeniu. Słońce raziło mnie po oczach. Rozejrzałam się dookoła i od razu stwierdziłam, że jestem w szpitalu, a dokładniej w jednej z wielu sali szpitalnych, znajdujących się w naszej strefie. Dookoła otaczała mnie biel. Nawet zaczęłam się zastanawiać czy nie jestem w niebie, ale wenflon, kroplówka i dziwne, pikające urządzenie przysłoniły wizję raju. Podniosłam się i zaczęłam po kolej odłączać przyczepione do mnie kabelki.

-Co ty robisz?- Usłyszałam znajomy głos.

Odwróciłam się i zobaczyłam, że na krześle przy ścianie przysypia Rex.

Zdałam sobie sprawę, że jego pytanie było retoryczne i w zasadzie miało mi zwrócić uwagę, więc ponownie się położyłam.

-Co się stało?- Zapytałam.

Westchnął.

-Miałem nadzieję, że nie ja będę musiał ci to wyjaśniać.

-Nie rozumiem. Zapomniałam o Heniscytozie i…- Zaczęłam.

-Poczekajmy do przyjścia lekarza- Przerwał mi.

Ale z niego tchórz! Nie ma odwagi powiedzieć mi prosto w oczy, dlaczego źle się poczułam. Jeszcze mu to kiedyś wypomnę.

-Nie! Masz mówić teraz- Zaprotestowałam stanowczo.

Ponownie westchnął.

-No mów!- Ponagliłam go.

-Dobra! Chcesz wiedzieć to proszę- Krzyknął- Jesteś w ciąży.

Na te słowa obraz mi się zamazał. Jak to możliwe? Przecież Pedro jest w śpiączce, nie spaliśmy ze sobą? Jak? O, nie: Will. Miałam wrażenie, że tracę grunt pod sobą. Nie znałam tego chłopaka, nawet nie pamiętam nocy, którą spędziliśmy razem. Nigdy nie sądziłam, że będę matką, a zwłaszcza, że ojcem będzie mężczyzna, którego nie chcę widzieć na oczy! Oparłam głowę o poduszkę i głośno odetchnęłam, zaczynałam się dusić. Ta informacja była jak grom z jasnego nieba. Nienawidziłam dzieci. Zawsze mnie irytowały i doprowadzały do szału. Nie chciałam tego dziecka, ono nie mogło się urodzić. Przecież Pedro w końcu się obudzi i co wtedy? Powiem mu: ’’Kochanie, bądźmy szczęśliwą parą! Nie musimy się nawet starać o dziecko, bo niedługo się urodzi. Nie ważne, że nie jesteś jego biologicznym ojcem. Ważne, że wychowamy je razem.’’ Tak? Tak miałam zacząć naszą pierwszą rozmowę? Niedoczekanie. To oczywiste, że gdyby się dowiedział nigdy nie bylibyśmy razem.

-Co?- Pisnęłam.

-Niestety, puściłaś się to teraz płać- Warknął Rex.

Wstałam i podeszłam do okna. Przygryzłam lekko palec wskazujący, żeby powstrzymać się od łez.

-Nie rozumiesz…

-Czego? Wskoczyłaś do łóżka swojemu opiekunowi, żeby mieć lepszą pozycję. Niestety nastąpiły komplikacje.- Powiedział.

Odwróciłam się w jego stronę.

-Nie oceniaj mnie! Nie wiesz jak było?- Krzyknęłam.

-A jak mogło być? Takie puste lale, jak ty myślą tylko o tym, żeby było im wygodnie. Wykorzystałaś głupotę Montoyi i można powiedzieć, że postąpiłaś jak dziwka. Z tą różnicą, że zamiast pieniędzy zyskałaś wyższe miejsce.- Spojrzał mi w oczy. Teraz, kiedy siedział nasze twarze znajdowały się mniej więcej na tej samej wysokości.

Nie wytrzymałam. Zamachnęłam się i uderzyłam go otwartą dłonią w twarz. Jego prawy policzek lekko się zaróżowił.

Wstał i przeszył mnie wzrokiem. W jego oczach znów zobaczyłam tę niebezpieczną iskrę. Poczułam się taka mała i bezbronna. Przez chwilę bałam się, że mi odda (kobiecie w ciąży), ale on tylko uśmiechnął się z pogardą i dodał:

-Do zobaczenia jutro na treningu, spryciaro.

Kiedy wychodził sięgnęłam po poduszkę z łóżka i rzuciłam w niego. Zaśmiał się  po raz ostatni i zostawił mnie samą. Opadłam na ziemię i zaczęłam głośno płakać. Krzyczałam, piszczałam, obijałam się o ściany. W przypływie emocji wyrwałam sobie wenflon i wszystko inne do mnie podłączone. Po podłodze zaczęła płynąć krew, jednak nie odczuwałam ulgi. Zwykle po czymś takim było mi już lepiej, ale nie tym razem. Cierpienie było o wiele większe. Zaczęłam wydzierać się jeszcze głośniej, aż całkowicie zdarłam sobie gardło. Spojrzałam na swój brzuch. Może faktycznie był trochę większy. Uderzyłam w niego z całej siły łokciem. Załkałam z bólu, ale mimo to powtórzyłam ruch. Złapałam się za obolałe miejsce i zaczęłam łapczywie wciągać powietrze. Nie wiedziałam co robić. Wszystko się tak pokomplikowało. A co jeśli ten dzieciak również będzie żył wieczność? Tyle będę się z nim użerać? Ile on będzie dorastać? Czy również będzie w połowie zombie? A przede wszystkim: Czy ja naprawdę mogę urodzić? Musiałam poznać odpowiedzi na te pytania. Posłuchaj Mel: Pora się ogarnąć. Dasz sobie radę. Wszystko się jakoś ułoży, mam nadzieję. Poszłam do łazienki i obmyłam zakrwawione ręce. Owinęłam opatrunkiem, znalezionym w apteczce miejsce pozostawione po wenflonie i wyszłam na korytarz. Tam zobaczyłam przechodzącego lekarza.

-Hej! Poczekaj chwilę!- Krzyknęłam i podbiegłam do niego.

Mężczyzna zatrzymał się.

-O co chodzi, panno Rashway?

-Naprawdę jestem w ciąży?- Zapytałam z nadzieją, że zacznie się śmiać i wytłumaczy, że to tylko taki głupi żart, ale niestety…

Pokiwał głową i dodał:

-Tak, musi pani pamiętać, żeby co cztery godziny wstrzykiwać sobie Heniscytozę.

Uniosłam lewą brew do góry.

-Co cztery godziny?- Zapytałam z niedowierzaniem.

-To niezbędna procedura przy tego typu przypadkach.- Spojrzał na mnie.

Zamyśliłam się i popatrzałam na swoje stopy. Były bose. Buty widocznie zostały przy łóżku. Dlaczego wcześniej tego nie zauważyłam? Przynamniej w końcu ktoś ujrzał mój nienaganny pedicure.

-A gdybym o tym zapomniała?- Zaciekawiłam się.

-Straciła by pani dziecko.

Przyznam, że przez chwilę nawet pomyślałam, żeby celowo nie podać sobie odpowiedniej dawki, ale postanowiłam wybić to sobie z głowy. Na pewno musiało być inne wyjście.

-Przepraszam, ale śpieszy mi się- Złapał mnie za ramię i ruszył korytarzem.

-Chwileczkę, mam jeszcze pytania!- Krzyknęła za nim.

-Proszę się zapytać lekarza dyżurującego. Powinien być w Sali pielęgniarek- Odpowiedział, ale nie zatrzymał się- Pokój 892.

Kiedy zostałam sama w ciemnym korytarzu postanowiłam poszukać osoby, która miała mi przekazać informacje. Zaczęłam rozglądać się po drzwiach. Minęłam z numerem 888, 889,8890, 891 i są! 892. Pewnym krokiem weszłam do środka. Tam zobaczyłam jak młoda, jasnowłosa pielęgniarka siedzi na biurku i całuje się z jakimś podstarzałym lekarzem. Obrzydliwe! Ona mogła być w moim wieku, a on… był starszy od moich rodziców. Nie zauważyli, kiedy weszłam i dalej byli pogrążeni w euforii.

Odchrząknęłam, żeby zwrócili na siebie uwagę. W tym momencie dwie pary oczu zwróciły się w moją stronę. Para odskoczyła od siebie jak oparzona. Dziewczyna pośpiesznie zaczęła zapinać bluzkę, a mężczyzna koszulę.

-Co się stało?- Zapytał.

-Yyy…-Zgubiłam wątek- Miałeś mi odpowiedzieć na kilka pytań.

Pokiwał głową

-Oczywiście. Angeliko…- I tutaj zwrócił się do swojej kochanki- Proszę zostaw nas samych.

Dziewczyna pokiwała głową i posłusznie wyszła. Trochę mnie zastanawiało co ona w nim widziała. Nie dość, że był stary to jeszcze wyjątkowo nie atrakcyjny. Miał małe, skośne oczy, duży noc zasłaniający pół twarzy i szerokie, wydatne usta. Nie zaszkodziło by mu również schudnąć kilka kilo.

-Słucham-Usiadł za biurkiem i wskazał ręką na krzesło, żebym usiadła.

Tak też uczyniłam

-Ok, więc niedawno dowiedziałam się, że jestem w ciąży-Zaczęłam-Chciałabym się trochę na ten temat dowiedzieć. O Heniscytozie już wiem, ale jestem ciekawa czy to dziecko również będzie zombie, czy będzie nieśmiertelne, czy jest dla mnie zagrożeniem.

Mężczyzna zakręcił się na krześle i oparł łokcie na kolanach.

-Oczywiście, oczywiście. Tutaj chodzi o to, że jeśli będzie pani regularnie zażywać Henizcytozę maluch będzie człowiekiem. Nie będzie miał w sobie nic związanego ze śmiercionosicielami, ale wystarczy godzina zapomnienia i zacznie się przemieniać. Zapragnie jeść. Będzie rozrywał panią od środka,chcieć wyjść i jeść. Jeśli nastąpi to między siódmym, a dziewiątym miesiącem ciąży po natychmiastowym jego wyjęciu może udać się nam sprawić by był taki jak my, nie te puste i żarłoczne istoty. Jednak jeśli zdarzy się to wcześniej nie zdołamy go uratować.- Przerwał na chwilę, po czym dodał- Zrozumiałaś?

Nie odpowiedziałam od razu. Zaczęłam przetwarzać informacje. Ok, wszystko zrozumiałam, ale uważałam, że spoczywa na mnie za duża odpowiedzialność. Już zmiana w zombie była dla mnie ogromną lekcją życia, a teraz mam jeszcze na głowie dziecko. Zawsze w siebie wierzyłam, ale tym razem myślałam, że sobie nie poradzę, nie chcę. Nie chcę, żeby to się urodziło. Powiedziałabym, że jest dobrze tak, jak jest, ale to nieprawda. Mogę powiedzieć, że jest mniej tragicznie. Nie mam zamiaru jeszcze bardziej się unieszczęśliwiać. Muszę się jakoś pozbyć tego bachora zanim Pedro się wybudzi.

-Halo- Lekarz wyrwał mnie z zamysłu.

-Co? Tak, wszystko jasne- Odpowiedziałam.

Rozdział 12

Coś jest nie tak 

Trening z Rexem był okropny! Przebiegłam około pięćdziesięciu kilometrów, zrobiłam sześćset brzuszków, przysiadów oraz pompek i jeszcze przez dobre dwie godziny próbowałam zadać mu chociaż najmniejszy cios (zgodnie z jego poleceniem). Okazało się to niemożliwe. Cały czas robił doskonałe uniki od czasu do czasu popychając mnie lekko, żeby wzbudzić mój gniew. Nigdy więcej.

Wyczerpana wróciłam do pokoju i szybko zasnęłam. Nawet nie zmieniłam ubrań.

Następnego ranka obudziłam się wyjątkowo wcześnie. Zegar nie wskazywał jeszcze dziewiątej. Podeszłam do lustra i głośno krzyknęłam. Wyglądałam fatalnie. Moje niegdyś duże, roześmiane oczy były teraz zmęczone i podkrążone. Pełne, mocno czerwone usta były spierzchnięte i sine, Niegdyś pucate policzki były teraz wklęsłe. Postanowiłam, że dzisiaj cały dzień poświęcę swojej twarzy. Musiałam jej jakoś zrekompensować ostatni czas. Kiedy otworzyłam kosmetyczkę z przykrością stwierdziłam, że mam za pało podkładu. Zużyłam ostatnią część, pomalowałam usta, oczy i rzęsy, po czym niestety zauważyłam, że dalej widać iż jestem blada i mam ogromne cienie pod oczami. Niechętnie wyszłam z łazienki i zaczęłam kierować się w stronę drzwi. Uświadomiłam sobie, że muszę pożyczyć od Carly. Teraz żałowałam, że nie dałam jej dokończyć, w którym mieszka pokoju.

Zaczęłam błądzić po korytarzu. Wymijamy mnie dziesiątki ludzi, jak nie setki. Krążyłam po piętrach bez większych ambicji. Nie wiem na co liczyłam, że przez przypadek na siebie wpadniemy? Żałosne.

-Hej! Wiesz może gdzie mieszka Carly?- Zaczepiłam ciemnowłosą dziewczynę około dwudziestki, która właśnie obok mnie przechodziła.

-Która? Wiesz ile ich tu jest?- Wycedziła przez zęby z lekką pogardą.

Już miałam ochotę jej przywalić.

-Nie wiem jak się nazywa. Wysoka  blondynka, długie włosy…- Bezskutecznie próbowałam ją opisać.

-Hmmm… Nie, to mi nic nie mówi.- Uśmiechnęła się sztucznie i ruszyła przed siebie.

Ta dziewczyna przypominała mi mnie. Była tak samo arogancka i pewna siebie, dlatego pomyślałam, że musi mieć takie samo zdanie o ludziach.

- Ta dziwna! Zakręcona, chyba szuka przyjaciół.- Krzyknęłam za nią w przekonaniu, że postrzega ją tak samo jak ja.

Zatrzymała się

-Acha, trzeba tak było od razu.- Obróciła się na pięcie w moją stronę- Jej pokój jest na końcu korytarza. To chyba 405.

Zaczęłam  kierować się w stronę określonego miejsca, kiedy ktoś złapał mnie za nadgarstek. Moim oczom ponownie ukazał się portret dwudziestolatki.

- Po co chcesz się z nią spotkać?- Zapytała.

-To nie twoja sprawa.- Burknęłam i wyrwałam się jej.

- Nic mnie nie obchodzisz, ale kiedyś zaczęłam się z nią przyjaźnić i dziwnie się to skończyło. Radzę ci uważać.- Spojrzała mi prosto w oczy.

- Dam sobie radę.- Powiedziałam i poszłam dalej. Nie odwracałam się już

Kiedy doszłam pod pokój bez pukania otworzyłam drzwi. Byłam do tego przyzwyczajona. Gdy ktoś wchodził do mnie musiał zapukać. Taki był jego obowiązek. Nawet nie wiem co bym zrobiła, gdyby ta zasada została złamana. Nigdy się z tym nie spotkałam. Ale mimo świadomości ile irytacje to by mi sprawiło nigdy nie pukałam. Byłam na to zbyt dumna. Czułam, że wolno mi więcej niż biednym ludziom. Z resztą od zawsze się o tym przekonywałam.

Drzwi otworzyła Carly. Na mój widok szeroko się uśmiechnęła.

-Jak miło cię widzieć!- Krzyknęła i przytuliła mnie.

Stałyśmy w uścisku za długo, więc złapałam ją za ramiona i odsunęłam od siebie.

-Co cię do mnie sprowadza? Nie to, żebym się nie cieszyła twoim przyjściem lub chciała się ciebie szybko pozbyć. Jest wręcz przeciwnie, ale jestem ciekawa, bo wydawało mi się, że mnie nie polubiłaś. Wiedziałam, że się zaprzyjaźnimy, bo ja cię polubiłam, ale byłaś niedostępna i myślałam, jak ci pokazać, że jestem fajna, a ty tu nagle przyszłaś i nie wiem co powiedzieć. Nie chcę cię zanudzić, żebyś sobie nie poszła. Tylko chcę mieć przyjaciółkę i ty się nadajesz. Nie wiem czemu, ale tak mówi moja wewnętrzna intuicja, a jest naprawdę niezawodna. Mam ją po mamie. No właśnie! Moja mama. Wiesz co się jej stało? Opowiem ci. Był ciepły, wiosenny ranek, który zapowiadał się całkiem zwyczajnie, kiedy do naszego domu…- Zaczęła bełkotać.

-Oh, zamknij się!- Przerwałam jej. Zamilkła jak zaczarowana.- Przyszłam tylko pożyczyć jasny podkład do twarzy. Skończył mi się i nie mogłam dokończyć makijażu.

Dziewczyna spuściła głowę w dół.

-Acha, jasne. Mam, poczekaj chwilkę.- Powiedziała smutno i poszła do łazienki.

W tym czasie rozejrzałam się dokładnie po jej pokoju. Wyglądał dokładnie jak mój. Ściany, drzwi, łóżku, biurko, no właśnie biurko. Zauważyłam, że stoi na nim ramka ze zdjęciem. Widać, że zdjęcie wiele przeszło. Było lekko podpalone na rogu, wygniecione, wyblakłe i trochę podarte. Przedstawiało Carly i jakiegoś chłopca. Kilku letniego, szeroko uśmiechniętego szatyna. Wyglądali na bardzo szczęśliwych.

-To mój brat- Usłyszałam głos za plecami.

Dziewczyna podeszła do mnie bliżej i podała niebieską tubkę.

-Dzięki- Wzięłam przedmiot i otworzyłam drzwi, kiedy usłyszałam:

- Może jeszcze wpadniesz?

Zamyśliłam się na chwilę.

-Może- Odpowiedziałam i wyszłam

Po powrocie do pokoju odetchnęłam z ulgą, że udało mi się wrócić tak szybko. Już miałam zamiar udać się dokończyć makijaż, kiedy zobaczyłam Rexa. Siedział wygodnie rozłożony na moim fotelu.

-A już myślałem, że nie przyjdziesz- Powiedział.

Przewróciłam oczami. Czy naprawdę nie miałam szans na chwilę samotności. Udając, że go nie zauważam poszłam do łazienki i zaczęłam nakładać podkład.

Usłyszałam kroki już miałam nadzieje, że sobie pójdzie, ale co to to nie. Chwilę później pojawił się tuż obok mnie (jaka szkoda, że nie zamknęłam drzwi). Oparł się o ścianę i popatrzył na mnie z góry.

- Godzinę temu miałaś zacząć ćwiczenia.

-Widocznie zapomniałam- Uśmiechnęłam się złośliwie.

- To następnym razem pamiętaj.- Warknął i już miał zamiar wyjść, kiedy krzyknęłam:

-Bo co? Nie ty tu rządzisz.

Zatrzymał się i ponownie spojrzał na mnie.

- Może nie rządzę tą jednostką…

-W przeciwieństwie do Pedro- Przerwałam mu.

Zirytował się i zacisnął pięści.

-Ale rządzę tobą. Tak się składa, że jestem wyżej usytuowany niż ty.- Dokończył.

Parsknęłam śmiechem. Zakręciłam i odłożyłam tubkę z podkładem i podeszłam do Rexa tak blisko, że gdyby był mojego wzrostu pewnie stykalibyśmy się nosami. Czułam się przy nim taka mała. Ledwo sięgałam mu do ramienia, ale to pewnie dlatego, że miałam buty z wysoką podeszwą.

- Możesz mi skoczyć- Szepnęłam.

Teraz to on się roześmiał. Nachylił się nade mną.

-Kotku, nie wiesz do czego jestem zdolny- Powiedział.

-Czyżby?- Uniosłam brew z niedowierzaniem, ale nie musiałam długo czekać na jego reakcję. Mężczyzna złapał mnie w talii i przyrzucił rzez ramię. Zaczęłam się szarpać i walić pięściami w jego plecy, niestety nie pomogło. Nawet nie wiem czy to poczuł Zaczęłam się martwić, że jest robotem.

-Nienawidzę cię!- Krzyknęłam, kiedy szliśmy korytarzem, a wszystkie spojrzenia były zwrócone na mnie. Myślałam, że spalę się ze wstydu. Traktował mnie jak małe dziecko!

Po kilku minutach weszliśmy do dużego, białego pomieszczeniu, w którym na środku znajdował się wielki basen. Podeszliśmy na sam jego skraj. Nie trudno było się domyślić co kombinował.

-Nie, nie, nie, nie, nie! W tej chwili mnie…- Nie zdążyłam dokończyć, ponieważ zanurzyłam się pod wodę. Mój jakże głupi towarzysz właśnie wskoczył do basenu. Oczywiście nadal mnie trzymając. Wynurzyłam głowę na powierzchnię i zaczęłam płynąć w stronę drabinki, kiedy coś pociągnęło mnie do tyłu: Rex. Przyciągnął mnie do siebie i szepnął:

- Może popływamy jutro?

Odepchnęłam go od siebie i wyszłam z wody.

- Poczekaj! Sam się tu zanudzę!- Krzyknął za mną na co ujrzał mój środkowy palec.

-Kretyn- Powiedziałam.

Podeszłam do drzwi, kiedy poczułam mocne ukłucie w brzuchu. Zgięłam się w pół. Miałam nadzieję, że jak chwilę poczekam to mi przejdzie, ale niestety cierpiałam coraz bardziej. Opadłam na ziemię i zaczęła krzyczeć. Czułam jakby mnie rozrywało od środka, jakbym połknęła całe pudełku proszku do prania. Poczułam rękę na plecach, ktoś coś do mnie mówił, ale nie słyszałam. Nawet nie wiedziałam kto to. Obraz mi się zamazał. Kiedy tak krzyczałam i krzyczałam zaczęło dotykać mnie coraz więcej ludzi. Musiał się tutaj uzbierać niezły tłum i wtedy sobie przypomniałam: Heniscytoza. Nie wzięłam odpowiedniej dawki. Co ja zrobiłam?! Ale zaraz. Przecież nie powinnam teraz odczuwać bólu. Powinnam stawać się bezuczuciowym potworem. Coś jest nie tak.

WAŻNE!

Hej!
Po intenecie krąży przerobiona wersja mojej książki pod, którą podpisał się inny autor. Bez problemu można dostrzec, że jest żywcem skopiowana. Zawiera tylko nieznaczne zmiany.
W celu uniknięcia sporów proszę o zaprzestanie kopiowania i usunięcie materiału.
Przypominam, że wszelkie prawa mojej książki są zastrzeżone.

I serdecznie zapraszam na wattpada, gdzie również piszę tę powieśc. Oczywiście pt. ''Jestem potworem''

Rozdział 11

Nowi znajomi

Po powrocie Pedro szybko przewieziono na ostry dyżur, a mnie kazano czekać przed salą operacyjną. W głowie roiło mi się od ciemnych scenariuszy. Jeden gorszy od drugiego. A to, że wdało mu się zakażenie i na zawsze zostanie kaleką, a to, że ostry kolec utknął mu w płucach i za kilka miesięcy umrze. Najbardziej bałam się jednak, że zacznie myśleć jak zombie. Nienawidziłam tych istot. Przez nie zginęła moja siostra i przez nie moje życie zmieniło się w wir nieszczęść. Przeplatały się w nim smutek, złość i nienawiść. Ach tak! Było jeszcze coś przyjemniejszego. Może nie miłość, ale zauroczenie na pewno. Tylko to trzymało mnie przy zdrowych zmysłach. Nie mogłam stracić tego źródła.

Zauważyłam, że jeden z lekarzy wyszedł z sali. Podbiegłam do niego.

- Co z nim?

Wyglądałam jak piesek, który oczekuje swojego pana. Żałosne. Siedziałam w poczekalni kilka godzin. Nie mogłam się tak przejmować, zdecydowanie. Przybrałam obojętny wyraz twarzy i ponownie usiadłam.

Mężczyzna uśmiechnął się lekko i spojrzał na mnie pobłażliwie.

- Wyjdzie z tego.

Odetchnęłam z ulgą. Już miałam zamiar podbiec do lekarz, przytulić go i podziękować, kiedy dodał:

-Musimy trochę poczekać, aż głębsze rany zaczną się goić. Byliśmy zmuszeni wprowadzić go w stan śpiączki farmakologicznej.

Zmarszczyłam brwi. Poczułam zmieszanie. Nie wiedziałam czy cieszyć się tym, że powróci do zdrowia, czy załamywać, że będzie nieprzytomny przez… No właśnie, ile?

-Kiedy go wybudzicie?- Zapytałam.

Starszy pan westchnął.

-Nie jesteśmy w stanie podać dokładnego terminu. Trzy, cztery…

-Co? Tygodnie, miesiące… lata?- Gwałtownie wstałam i spojrzałam mu w oczy.

- Może, jak mówiłeś: nie jestem w stanie tego określić.

Zrezygnowana wróciłam do swojego pokoju. Przynajmniej znowu było tu bezpiecznie. Usiadłam na łóżku i zaczęłam rozmyślać. Zastanawiałam się co teraz? Do końca życia zostanę tutaj, zamknięta jak w sejfie? Nie tak miało wyglądać moje życie. Miałam marzenia, ambicje, plany i wszystko szlak wziął. Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że nic już nie osiągnę. Wieczność spędzę w kilku metrach kwadratowych ze strzykawkami pełnymi płynu trzymającego mnie przy ’’życiu’’.

Ogarnął mnie smutek, złość, irytacja… sama nie wiem co. Nie było Pedro, Mii, Klary, nikogo. Podeszłam do biurka, wyjęłam ostre nożyczki i już miałam przeciągnąć je po ręce, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi.

Odłożyłam narzędzie na swoje miejsce i zawołałam:

- Proszę!

W tym momencie do środka weszłam wysoka, szczupła blondynka o niebieskich oczach. Miała na sobie czarną sukienkę z kołnierzykiem do kolan i sandały na lekkim podwyższeniu. Włosy spływały jej po ramionach niczym morskie fale. Może i rysów twarzy nie miała zbyt pociągającym, ale dzięki idealnemu makijażowi wydawała się bardzo atrakcyjna.

-Hej! To ty jesteś Melisa Rashway?

Kiwnęłam głową.

- Jak miło cię poznać! Jestem Carly, wiele o tobie słyszałam.- Uśmiechnęła się i podała mi dłoń.

- Ciekawa jestem co słyszałaś.- Wskazałam jej ręką, żeby usiadła.

Wykonała polecenie i uważnie mnie zilustrowała.

- Inaczej wyglądałaś w mojej wyobraźni.

Spojrzałam na nią pod kątem. Zaczęłam mieć podejrzenia, że coś z nią nie tak.

- Po co tu przyszłaś?

-Ah tak! Słyszałam, że niedawno do nas dołączyłaś, że jesteś z dobrego domu i, że musi być ci teraz ciężko. Zwłaszcza, że twój opiekun jest w ciężkim stanie, więc…- Zawiesiła się.

- Więc co?- Ponagliłam ją.

- Pomyślałam, że przyda ci się towarzystwo. W końcu nikogo tutaj nie znasz.

Popatrzałam na nią i rozmasowałam palcami skronie. Czy nikt nie był w stanie zrozumieć, że zadaje się tylko z ludźmi z moich sfer? Żeby było: Pedro to wyjątek. Jego wygląd wynagradza wszystkie braki.

- To źle myślałaś. Czuję się świetnie sama ze sobą.- Otworzyłam drzwi na znak, że powinna już iść.

Dziewczyna spuściła głowę i podeszłą w moją stronę.

- Gdybyś zmieniła zdanie jestem w pokoju…

Nie zdążyła dokończyć, bo zatrzasnęłam jej drzwi przed twarzą. Mam dość towarzystwa dziwaków na kilka lat. Czy nie ma tutaj takich jak ja?

Przez resztę dnia nie wiedziałam co robić. Trochę oglądałam głupich filmików w internecie, a trochę czytałam o śpiączce farmakologicznej. Nic ciekawego się nie dowiedziałam. Tylko tyle, że wybudzenie jest faktycznie nieokreślone i jest duże prawdopodobieństwo, że pacjent nawet po powróceniu do normalnej formy będzie cierpiał na kilku kilkumiesięczną amnezję.

Nawet nie zauważyłam, kiedy znużona zasnęłam na krześle.

Kolejne dni mijały bez większych zmian. Siedziałam w pokoju, odwiedzałam Pedro, krzyczałam na kucharki za wstrętne jedzenie, odganiałam się od Carly i nudziłam. Dopiero po tygodniu nastała jakaś zmiana, bowiem usłyszałam głośne, ciężkie pukanie do drzwi. Wiedziałam, że to nie kobieta uderza z taką siłą. Zaciekawiona podbiegłam i otworzyłam nieznajomej osobie. Przede stał wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna, około trzydziestki. Jego kasztanowe włosy przysłaniała futryna drzwi. Musiał mieć ponad dwa metry. Wyglądał na żołnierza. Jego ciało okalały spodnie i bluza moro, a wściekłe spojrzenie wzbudzało tyle lęku, że miałam ochotę się schować. Przerażający wygląd dopełniała duża blizna na policzku, pociągnięta spod oka do końca policzka.

-Cześć?- Zapytałam niepewnie.

Mężczyzna spojrzał na mnie z ukosa, nachylił się i wszedł do środka.

- Melisa Rashway?- Zapytał oschłym, stanowczym tonem.

-Tak…- Niepewnie usiadłam na łóżku.

- Jestem Rex- Przestał rozglądać się po pokoju i zwrócił w moją stronę- Na czas nieobecności Montoyi będę twoim opiekunem.

Przyznam, że dobrą chwilę zajęło mi zrozumienie, że chodziło mu o Pedro. Przyzwyczaiłam się nazywać go po imieniu.

-Acha- Odpowiedziałam w końcu.

Kolejne sekundy wydłużały się niczym godziny. Mężczyzna zamiast opuścić mój pokój tak jak się spodziewałam stał nonszalancko oparty o ścianę i obserwował mnie.

- Zrozumiałam, możesz już sobie iść- Podeszłam i otworzyłam drzwi chcą pozbyć się go jak najszybciej.

-Hah!- Zaśmiał się- Nie przyszedłem tu, żeby cię poinformować. Miałem zamiar zawołać cię na trening.

Co?!- Zapytałam z niedowierzeniem.

Odczuwałam wielką satysfakcję, że nie muszę męczyć się już treningami z Pedro, a tu taka niespodzianka. Miałam przeczucie, że Rex jest najbardziej wymagającym trenerem jakiego kiedykolwiek poznałam.

- To co słyszałaś. Czeka cię dwieście godzin zajęć samoobrony i sto ataku- Podszedł do mnie tak blisko, że czułam zapach jego perfum zmieszany z potem.

- O nie, nie, nie- Zaprotestowałam- Może nie wiesz, ale znaczę tutaj trochę więcej niż ci się wydaje. Z resztą, jak Pedro się obudzi to ci wyjaśni. Nigdzie z tobą nie idę. Jestem ponad te ćwiczenia, walki, zombie i ciebie. Jestem lepsza.

Na te słowa w oczach mężczyzny pojawiła się niebezpieczna iskra. Delikatnie złapał mnie za rękę, a kiedy próbowałam się wyrwać wykręcił ją do tyłu i przycisnął mnie do ściany.

- Posłuchaj uważnie- Nachylił się i szepnął mi do ucha- Nie wiem co cię łączyło z tym kretynem, ale jak zakręciłaś go sobie wokół palca to nie znaczy, że możesz robić co ci się podoba.

-Z tego co wiem to jest twoim szefem- Dostosowałam się do jego tonu.

Rex mocniej mnie przycisnął na co cicho jęknęłam.

-Może, ale ty nie- puścił mnie i podszedł do drzwi- Za dziesięć minut w Sali treningowej.

Rozdział 10

Każde nieszczęście ma swoją dobrą stronę

Rano obudził mnie hałas. To Pedro pakował właśnie ostatnią walizkę z moimi rzeczami, piątą. Wyglądał dzisiaj cudownie. Ubrał ciemny T-shirt i luźne spodnie z krótkim łańcuchem u boku. Włosy miał jak zwykle w męskim nieładzie.

- Co robisz?- Przeciągnęłam się.

- O! Dobrze, że się obudziłaś. Zaraz wyjeżdżamy.- Odwrócił głowę w moją stronę.- Na krześle leżą twoje ubrania na dzisiaj. Zaraz wrócę.

Wskazał ręką określone miejsce i  wyszedł.

Miałam założyć biały, haftowany sweter i jeansy. Buty były różowe i sznurowane. Zwykłe trampki. Zdziwiło mnie, że miałam się ubrać kolorowo. Myślałam, że dozwolone są jedynie ciemne kolory.

Przebrałam się i ciasno związałam włosy w wysoki kucyk. Wyglądałam bardzo ładnie. Czułam się kobieco. Chciałam podobać się mojemu wybawcy. Niestety mój zapał przyćmiła strzykawka z Heniscytozą leżąca na komodzie. Niechętnie wstrzyknęłam dawkę i stwierdziłam, że moje ręce są całe sine. Wyglądałam jak ćpunka. Jakbym narkotyzowała się codziennie. Ok, to nie wielkie poświęcenie w zamian za możliwość normalnego funkcjonowania, ale Jezu. Miałam osiemnaście lat. Cały rok straciłam przez przemianę. To chyba oczywiste, że jedynym pocieszeniem w mojej sytuacji był wygląd. Niedawno zauważyłam, że w nowym wcieleniu oczy zabarwiły mi się na mdłą szarość. Były unikalne i pociągające, idealnie kontrastowały z moimi kasztanowymi włosami. Cały efekt psuły siniaki. Mogłam zapomnieć o seksownej, obcisłej bluzce na ramiączkach.

- Co się  stało?- Zapytał Pedro widząc moją smętną minę.

Nawet nie zauważyłam, kiedy wrócił. Niesamowite, jak udawało mu się tak często przemykać niezauważonym. Zaczynało mnie to irytować

- Będę je miała już zawsze?- Odsłoniłam rękawy, ukazując miejsca ukłuć.

Spojrzał na mnie z ukosa. Pod tym kontem wyglądał jeszcze bardziej czarująco. Czasami miałam ochotę rzucić się na niego.

- Z czasem twoje ciało się przyzwyczai i będą niewidoczne.

Pokazał mi swoje ręce. Faktycznie nie miał ani śladu. To dobrze, przynajmniej tutaj się nie zawiodłam.

Uśmiechnął się do mnie i usiadł na łóżku. Rozłożyłam się obok niego.

- Masz jeszcze jakieś pytania? Odpowiem na każde. Rozumiem, że jesteś ciekawa jak będzie wyglądało twoje życie.- Odezwał się.

Ciekawe: na każde pytanie. Kusiło mnie, żeby zapytać czy jest mną serio zainteresowany albo czy jestem dla niego pociągająca. Wiedziałam jednak, że chodziło o pytania dotyczące zombie. Jaka szkoda.

- Mam jedno…- Udało mi się sformułować  odpowiednie.

- Zamieniam się w słuch.- Przeciągnął się i wyraźnie skupił. Wyglądał teraz jak niewiarygodnie seksowny filozof. Chciałabym widzieć go w tej pozycji częściej…- Oh, nienasycona Mel! Pragnęłam więcej naszych wspólnych, romantycznych chwil sam na sam. Zaczynało mi odbijać na jego punkcie.

Zamyśliłam się trochę. Widząc jego zniecierpliwioną minę odnalazłam wątek.

- Will powiedział mi, że prawie połowa naszego społeczeństwa nigdy nie powraca do kontaktów z dawnymi znajomymi.

Spuścił głowę. Nie uśmiechał się już. Na jego twarzy pojawił się niezręczny wyraz. Nie chciał zdołować mnie jeszcze bardziej, wiedział ile ostatnio przeszłam. Chociażby wczoraj, kiedy to omal nie przespałam się ponownie z Willem. Myśl, że poszłam z tym mężczyzną do łóżka wprawiała mnie w dreszcz. Mimo pociągającego wyglądu, brzydziłam się nim. Ale tylko trochę. Może z czasem powrócilibyśmy do normalnych relacji. Na razie mógł o tym tylko pomarzyć. I tak przy Pedro wyglądał jak brzydkie kaczątko.

- Czy to prawda?- Dokończyłam widząc jego zmieszanie

Nie odpowiedział.

To mi  wystarczyło. Odwróciłam się do niego tyłem i zacisnęłam pięści. Byłam zdenerwowana nie mogłam sobie pozwolić wyżyć się na nim. Nie na nim. Jemu jedynemu na mnie zależało. Nie chciałam go stracić. Zaczęłam liczyć w myślach do dziesięciu, kiedy trochę się uspokoiłam zapytałam:

- Ty tak masz?

Zamyślił się.

- To nie jest rozmowa na ten moment, chodźmy już.- Powiedział w końcu.

Wziął wszystkie walizki i przepuścił mnie w drzwiach. Zeszliśmy na sam dół. Było bardzo tłoczno. Przecisnęliśmy się przez wszystkich i wyszliśmy na zewnątrz. Tłumy wsiadały do kolejno odjeżdżających autokarów. My poszliśmy do czarnego jeepa, którym tu przyjechaliśmy. Ucieszyło mnie to. Mógł jechać nim sam, a mnie wsadzić do pozostałym pojazdów z nieznajomymi. Nie zrobił tego. Wiedział, że nikogo nie znam, chciał mnie mieć na oku. Nie trudno było zauważyć, że łatwo wpadam w tarapaty. Martwił się o mnie.

Kiedy ruszyliśmy zapytałam:

- Czy teraz jest odpowiedni moment na dokończenie rozmowy?

Udał, że nie usłyszał i włączył radio.

 O nie. Ja tak łatwo nie ustępowałam. Nie znosiłam tajemnic. Od kąt pamiętam rodzice wiecznie coś  przede mną ukrywali. Czasami, kiedy szłam spać słyszałam tylko ich ciche szepty zabraniające komukolwiek mnie w to mieszać. Do tej pory jestem ciekawa o co chodziło. Moja ciekawość wzięła górę i wyłączyłam głośnego rocka.

Spojrzał na mnie ze zdziwioną miną.

- Czego ty ode mnie chcesz?

- Powiedziałeś, że odpowiesz na…

- Wiem co powiedziałem.- Przerwał mi.- Nie myślałem, że zaczniesz się wtrącać w moje życie.

Zdenerwował mnie. Miałam prawo znać prawdę. W końcu po niebezpiecznym mordercy zombie mogłam się spodziewać wszystkiego. Zawsze wiedziałam, że lepsza jest najgorsza prawda niż kłamstwo. Zniosłabym każdą odpowiedź.

- Co? Ty znasz mnie na wylot, a ja przypadkiem dowiedziałam się tylko jak się nazywasz. Nie mam o tobie pojęcia.

- I tak jest lepiej.- Burknął.

Nie rozumiałam go. Po naszym pocałunku myślałam, że coś z tego będzie. On jednak całkowicie mnie odtrącił. Widocznie podczas ostatniego spotkania dał się ponieść chwili. Szkoda, bo ja nie. Zaczęło mi na nim zależeć.

Po kilku godzinach zatrzymaliśmy się w małej knajpce. Stylu w niej nie było za grosz. Stare country. Kowbojskie plakaty, mechaniczny byk i sztuczne sterty siana. Wieśniackie miejsce. Niestety tam zamówiliśmy obiad. Ja wzięłam sałatkę warzywną, Pedro jakieś mięso. Nie byłam pewna jakie, wyglądało niesmacznie. Przypominało raczej połamaną cegłę, porozrzucaną po całym talerzu.

Oczywiście on płacił jak na mężczyznę przystało. Chciałam zaoszczędzić trochę pieniędzy na nowej karcie. Przysługiwały mi niskie „kieszonkowe”. Marzyłam by znowu móc codziennie kupować nowe, modne i niewiarygodnie drogie ubrania. Wielogodzinne chodzenie po sklepach sprawiało mi ogromną frajdę.

Właśnie! Przypomniało mi się, że miałam jeszcze trochę pomęczyć Pedro. Umierałam tu z nudów, a mężczyźni zawsze byli moimi ulubionymi zabawkami.

- Nie rozumiem.- Powiedziałam, kiedy usiedliśmy przy jednym ze stołów.

Przerwał jedzenie.

- Czego?

- Najpierw okazujesz mi duże zainteresowanie, a później odrzucasz.- Spróbowałam sałatki. Tak jak myślałam: nie do przełknięcia. Wytarłam usta serwetką i odsunęłam od siebie talerz.

Westchnął. Lekko przekrzywił głowę i spojrzał na mnie.

- Nie odrzucam cię.- Powiedział niskim, łagodnym głosem, który wprawiał mnie w drganie. Uwielbiałam go słuchać, ale na razie chciałam się jeszcze trochę pobawić.

- Ależ tak. Gdybyś mi powiedział…- Zaczęłam.

- Melisa dość.- Powrócił do posiłku.

- Nie! Wytłumacz mi o co ci chodzi. Jaki masz problem? Wystarczy, że powiesz tak lub nie.

- Dość. - Powtórzył nieco głośniej.- Nie, nie mam tego problemu. Koniec dyskusji.

Zmarszczyłam czoło i spojrzałam na niego z niedowierzaniem. Unikał mojego spojrzenia jak ognia. Rozglądał się po wszystkich stronach byle na mnie nie popatrzeć.

- Coś ukrywasz. Zrobiłeś coś złego i nie chcesz powiedzieć. Czuję, że jest jakiś problem, przez który nie masz kontaktu z rodziną. Nie wyglądasz na szczęśliwego. Dręczą cię wyrzuty sumienia- Zaczęłam go prowokować. Miałam ochotę pociągnąć tę szopkę. Ciekawiło mnie jak będzie się zachowywał, gdy doprowadzę go do szału- Wiem! Zabiłeś ich. Skoro zrobiłeś to małej dziewczynce bez mrugnięcia okiem to dlaczego nie  miałeś swojej matce albo ojcu?

Uderzył dłonią w stół. Rozległ się huk. Wszystkie oczy zwróciły się na nas. Zaczęłam myśleć czy, aby nie przegięłam. Żeby było jasne. Wciąż mi na nim zależało, ale uwielbiałam od czasu do czasu powiedzieć coś złośliwego. Zwykle ofiarą padali najbliżsi. Byli przy mnie i wiedziałam, że nawet jak im wejdę na głowę nie znienawidzą mnie. Z Pedro było inaczej. Mógł mnie znienawidzić w każdej chwili. Mimo to nie potrafiłam ugryźć się w język.

- Skąd wiesz, że nie utrzymuje z nimi kontaktu?- Zacisnął zęby i spojrzał na mnie z góry.

- Powiedziałbyś mi, nie trzymałbyś tego w tajemnicy. Poza tym jak masz się z nimi widywać skoro po pierwsze: muszą cię nienawidzić. Po drugie: to się tyczy podpunktu pierwszego. Nienawidzą cię, bo ich zabiłeś.- Uśmiechnęłam się złośliwie.

Bardzo szybko pożałowałam tych słów. Trafiłam w czuły punkt. W jednej chwili na jego twarzy z irytacji pojawiła się złość.

- Zamknij się! Nie potrafisz uszanować, że nie chcę się przed tobą otwierać? Nie zawsze będziesz dostawać to czego chcesz.

Zabolało. Kazał mi się zamknąć. Nikt wcześniej tego nie robił. Próbowałam siedzieć już cicho. Wiedziałam, że może być tylko gorzej, ale mnie zdenerwował. Musiałam pociągnąć tę wymianę zdań.

- Mylisz się! Dowiem się co ukrywasz. Czy tego chcesz czy nie.

Wstał i podszedł do mnie. Był tak blisko, że czułam jego gorący oddech. Gdyby nie okoliczność w jakiej się zbliżył mogłabym go pocałować. Stał przede mną jak wryty. Nie czułam się swobodnie. W końcu przewyższał mnie ponad o głowę. Przez chwilę bałam się, że mnie uderzy, ale szepnął tylko:

- Co możesz zrobić?

Rozluźniłam się. Wyrzuciłam bombę, która na pewno zniszczyła całą, naszą dotychczasową relację. Czasami żałowałam, że nie potrafiłam siedzieć cicho. Często z takich sytuacji ratowała mnie Mia. Stała przy mnie i gdy widziała, że zabrnęłam za daleko. Odciągała mnie na bok. Tam tłumaczyła czego nie powinnam mówić i jak mam się dalej zachować. Zawsze była opanowana. Brakowało mi jej.

- Jeśli udało mi się ciebie uwieść to tym bardziej wyciągnąć informacje. Udajesz teraz niewzruszonego, ale tak naprawdę jesteś słaby. Nie potrafiłeś się nawet oprzeć małolacie, która zakręciła tyłkiem.- Spojrzałam mu prosto w oczy. Znowu nabrałam pewności siebie. Dookoła było pełno ludzi..- Nie jesteś niczym więcej jak niewzruszonym mordercą. Widzę, że nie tylko zombie padają twoją ofiarą…

Oh, nie! Powiedziałam to. A miałam nadzieję, że się powstrzymam. To  była właśnie ta bomba. Musiał mnie teraz nienawidzić.

Tak jak myślałam nie wytrzymał. Mocno złapał mnie za rękę i szarpnął tak, że ześlizgnęłam się z krzesła. Kierowaliśmy się teraz w stronę wyjścia. Zaczęłam stawiać pór. Próbowałam się wyrwać. Na próżno. Uścisk nasilał się. Złapałam klamkę od drzwi. Nie mogłam pozwolić mu sobą pomiatać. Postanowiłam, że wyjdę stąd tylko dobrowolnie. Nie dał za wygraną: szarpnął mocniej i wyprowadził mnie na zewnątrz.

-Boli, zostaw!- Krzyknęłam, kiedy zaczęła drętwieć mi dłoń.

Spojrzał na mnie i złagodniał. Zdał sobie sprawę, że przesadził. Rozluźnił uścisk.

 Kiedy podeszliśmy do samochodu nie mogłam uwierzyć jak mógł się tak zachować. Ok, sprowokowałam go, ale Boże. Takie zachowanie nie powinno mieć miejsca w żadnej sytuacji.

Gdy chciał otworzyć mi drzwi odepchnęłam go i poradziłam sobie sama. Nie miałam ochoty na uprzejmości z jego strony. Za bardzo sobie nagrabił.

Kolejna godzina trasy przeminęła bez słowa. Siedziałam do niego bokiem i podziwiałam przez okno widoki. Nie chciałam z nim rozmawiać. Pierwszy raz w życiu ktoś tak mnie potraktował. Kiedy uratował mnie przed Willem pomyślałam, że jest opiekuńczy i chce dla mnie dobrze. Teraz byłam innego zdania. Zdałam sobie sprawę, że jest niebezpieczny. Nie wiadomo w jakie bagno kiedyś wdepnął, do czego jest zdolny. Wiedziałam, że ciężko będzie mi się trzymać od niego z daleka, ale postanowiłam spróbować.

- Przepraszam.- Powiedział w końcu i spojrzał na mój nadgarstek. Nie bolał mnie już, ale ślad był widoczny. Lekkie, czerwone opuchnięcie. Właściwie to dużo razy spotkały mnie większe tragedie. Gdyby chciał zrobiłby mi większą krzywdę. Nie zmieniało to faktu, że  byłam śmiertelnie obrażona. Użył wobec mnie… chyba przemocy. Nie wiem jak to nazwać. W końcu nie uderzył mnie, ani nic.

Nie odpowiedziałam. Włączyłam radio. Chciałam, żeby poczuł się odrzucony, niezauważany. Przecież on tak właśnie mnie potraktował.

Spojrzał na mnie i otworzył usta jakby chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. Uznałam, że tak jest lepiej. Nie zaczynałam rozmowy. Chciałam dokończyć tę podróż w spokoju.

Moje plany popsuło mocne uderzenie z lewej strony. Poleciałam bezwładnie na Pedro.  Właśnie wjechało w nas czarne, osobowe auto.

Kiedy otworzyłam oczy  poczułam ostry, kłujący ból. Byłam oszołomiona, nawet nie wiedziałam co właściwie mnie boli. Wiedziałam tylko, że cierpię. Zaczęłam krzyczeć. Teraz naprawdę ktoś mnie skrzywdził.

 Towarzysz dotknął mojej ręki.

- Złamana.

Usłyszałam kolejne uderzenie. Tym razem inny, duży, terenowy samochód wjechał w nas z drugiej strony prawie rozrywając Pedro bok. Polała się krew. Można powiedzieć, że nabił się na maskę. Ostry szpikulec zamieszczony w miejscu, gdzie powinna być tablica rejestracyjna po prostu go przedziurawił.  Wyglądało to przerażająco. Nie wiedziałam co robić. Siedziałam na przednim siedzeniu i przyglądałam się całej sytuacji. Nie byłam w stanie się ruszyć. Przywarło mnie.

 Kilka sekund później ledwo przytomny Pedro po wyjęciu z rany szpikulca złapał mnie i wyprowadził z samochodu. Zaczęliśmy uciekać. Zdziwiło mnie z jaką prędkością. Nawet najwybitniejszy olimpijczycy nie mieli szans osiągnąć takiego czasu. Kolejny bonus bycia zombie. Dlaczego nikt nie był łaskaw mnie o tym poinformować?

 Kilka uliczek dalej, kiedy nie udało nam się zgubić napastników towarzysz rzucił za siebie małe, metalowe pudełko. Rozległ się huk. Z jadących za nami aut zostały tylko porozrzucane części. Niestety pojawił się też ogień. Cała okolica zaczynała płonąć. Wbiegliśmy do pobliskiego sklepu, gdzie barykadowali się już mieszkańcy widząc całe zdarzenie. Pedro wykonał kilka szybkich telefonów po hiszpańsku i usiadł na ziemi. Jego bluzka była teraz cała we krwi. Uklękłam przy nim. Sięgnęłam po chusteczki leżące na stoliku i przyłożyłam mu do boku. Pomyślałam, że tak łatwiej będzie zatamować krwotok. Starałam się nie myśleć o bolącej ręce. Przy jego ranie to było nic. Chociaż raz w życiu postanowiłam nie postąpić samolubnie. Tak jak on ratując mnie, kiedy chciała mnie zabrać policja czy wykorzystać Will.

Popatrzył na mnie.

- Przylecą po nas helikopterem.- Wysapał próbując wstać.

- Nie wstawaj.- Złapałam go za ramiona i pomogłam wrócić  do wygodnej pozycji.

- Poradzę sobie.- Subtelnie kazał mi zabrać ręce.

Mężczyźni i ich ego. Nie do wytrzymania. Nawet w najcięższej sytuacji  nie pozwalają sobie pomóc. Spojrzałam mu prosto w oczy. Wyraźnie dało się zauważyć, iż cała samodzielność i spokój to tylko maska. Ledwo utrzymywał równowagę.

- Czy pół zombie mogą umrzeć?- Zapytałam zmartwiona. Chciałam, żeby odpowiedział coś w stylu: oczywiście, że nie. Jutro już będę całkowicie zdrowy, albo nie umrę w twoim towarzystwie jesteś za bardzo seksowna i pociągająca, nie da się przy tobie zasnąć. Tak, takiej odpowiedzi oczekiwałam najbardziej.

Drgnęły mu kąciki ust. Prawie się uśmiechnął, prawie.

- Nie wybieram się jeszcze do grobu, ale to trochę bardziej skomplikowane. Jeśli w naszej obecnej postaci mój stan byłby krytyczny specjaliści odessali by mi z organizmu Heniscytozę, która hamuje działanie leków, tym samym uodparniając mnie na nią. Powróciłbym do żywienia się mózgami i mógłbym żyć dalej. Tylko, że zamknięty w jakiejś celi. Nie pozwoliliby mi być na wolności. Nie byłbym wtedy już sobą.

Usiadłam obok niego i położyłam głowę na jego ramieniu ( z tej zdrowej strony).

- Gdyby tak  było nie moglibyśmy się widywać.

Pokręcił głową.

- Nie, pragnąłbym również twojego mózgu.

Zapadła głucha cisza. Zaczęłam rozmyślać nad tym jakby wtedy wyglądało moje życie. Dałabym sobie radę, na pewno. W końcu znaliśmy się tylko chwilę. Nie mogłam się od niego uzależnić. To, że był zabójczo przystojny nie czyniło go bogiem, chyba. Teraz, kiedy popatrzałam jak walczy, żeby nie stracić przytomności opuścił mnie cały żal, który do niego czułam. Nasza ostatnia kłótnia nie miała już znaczenia.

- Obiecaj mi coś- Przerwał milczenie- Gdyby tak się stało zabijesz mnie. Wolałbym zginąć niż stać się potworem.

- Pedro…- Zaczęłam. Zmiękczył mnie jego błagalny wzrok- Dobrze.

W jednej chwili wszyscy ludzie z budynku podbiegli do okien. Pchali się, żeby coś zobaczyć. Zaciekawiło mnie to.

- Poczekaj.- Rozkazałam towarzyszowi.

Przepchałam się przez cały tłum i zobaczyłam, że na środku pustej, zaczadzonej ulicy ląduje helikopter. Spodziewałam się go tutaj trochę później. Bardzo szybko po nas przyleciał.

 Wróciłam w miejsce, gdzie czekał na mnie Pedro.

- Co tam jest?- Zapytał.

- Nasz transport

Chciałam pomóc mu wstać, ale sam to zrobił. Wyraźnie odrzucał moją pomoc.

Weszliśmy po drabince do czarnego helikoptera z szarym śmigłem i cyfrą dwanaście. Kolonijny helikopter, super. W środku błyskawicznie założono mi gips na rękę i opatrzono mojego towarzysza. Zdezynfekowali mu ranę, ale nie zszyli. Dwaj mężczyźni w białych fartuchach siedzieli nad nim bezczynnie.

- Nie zrobicie nic?- Zapytałam.

Spojrzeli na mnie.

- Rana jest skomplikowana. Będzie potrzebna operacja.- Odpowiedział jeden z nich.

Operacja. Na dźwięk tego słowa skrzywiłam się. Przypomniałam sobie, że mój dziadek zmarł przez nieudaną operacje i w kolejnych latach rodzice sądzili się z lekarzami, którzy ją przeprowadzili. Oczywiście my wygraliśmy sprawę. Za pieniądze ze spadku rodzice wynajęli najlepszych adwokatów. Miałam wtedy wrażenie, że zrobili to dla zasady, a śmierć dziadka była im na rękę. W końcu dostaliśmy po nim miliony. Tata był bogatym, rozpieszczonym jedynakiem.

-  Dlaczego jej nie zrobicie? Przecież liczy się czas!- Wróciłam do tematu.

- Nie mamy odpowiedniego sprzętu. Byłoby duże ryzyko niepowodzenia. Niedługo będziemy na miejscu i wszystko odbędzie się profesjonalnie.- Powiedział drugi.

Przewróciłam oczami. Czekał mnie długi lot.

Usiadłam obok Pedro i dyskretnie pokazałam lekarzom żeby odeszli. Posłusznie poszli do kabiny pilotów.

- Trzymasz się jakoś?- Zapytał kiedy zostaliśmy sami.

- Ja?- Zaśmiałam się.

Delikatnie złapał mnie za rękę.

- Zależy mi na tobie.

Urocze, zrobiło mi się ciepło na sercu, poczułam motylki w brzuchu. Widać świadomość nagłej śmierci sprawiła, że się otworzył. Potrzebowaliśmy więcej takich  sytuacji.

- Jak skoro mnie odrzucasz?- Przypomniałam sobie jedyny problem.

- Nigdy cię nie…- Zaczął- Przepraszam. Poruszyłaś bardzo bolesny dla mnie temat.

Spojrzał na mój nadgarstek ( lewy, bez gipsu), pozostało na nim lekkie zaróżowienie. Ślad po tym, jak  mnie wyprowadził z knajpy. Spuścił głowę, posmutniał. Poczułam, że muszę go pocieszyć. Nie mogłam mu robić wyrzutów podczas, gdy był w takim stanie.

- Hej, nic mi nie jest.- Uśmiechnęłam się.

Podniósł wzrok.

- Moja rodzina, ona… miałaś rację: zabiłem ich.

- Co?

Poczułam się dziwnie. Wybaczyłam mu, że zabił Olę. To była samoobrona, ale świadomość, że zabił swoich bliskich…

Wstałam i odwróciłam się do niego plecami.

- Nie zrobiłem tego specjalnie- Przyciągnął mnie do siebie- Byłem na podwórku przed domem. Zaatakowali mnie śmiercionosiciele. Ojciec odciągnął ich ode mnie. Udało mu się. Wiedział, że boją się ognia. Niestety pogryzły mnie już. Wszyscy myśleli, że jestem w śpiączce. Kiedy obudziłem się w szpitalu, a oni byli przy mnie…- Urwał.

Ponownie usiadłam obok niego. Dotknęłam go w policzek, chciałam pocieszyć. Zrozumiałam, dlaczego tak się na mnie zdenerwował.

- Dziękuje, że mi powiedziałeś.

- Nie, to jeszcze nie wszystko. Moi rodzice i brat… Zmieniłem ich w zombie. Kiedy trzydzieści lat później spotkaliśmy się na polu bitwy zabiłem ich. Wszystkich.

Zacisnął pięści. Był smutny i zdenerwowany. Moje wspomnienia były koszmarne, ale jego to istny horror, wymysły jakiegoś sadysty.

Pochyliłam się nad nim i go przytuliłam. Odwzajemnił uścisk. Podniósł się. Siedziałam teraz z głową na jego gołej  klatce piersiowej. Zdjęli mu koszule, żeby zdezynfekować ranę. Pierwszy raz dostrzegłam, że ma tam tatuaż. Dużego, czarnego ptaka, szykującego się do lotu. Przejechałam po nim palcem. Poczułam szybkie bicie serca. Moje też tak biło. Kiedy przypominałam sobie, że to tylko efekt jakiegoś leku, a naprawdę jesteśmy martwi…

Widząc moje zainteresowanie powiedział:

- Przedstawia kogoś kto chce i szykuje się do odlotu, ale nie może. Coś trzyma go tu na siłę.

Uniosłam głowę i popatrzałam mu prosto w oczy. Ptak symbolizował jego. Próbował uciec od przeszłości i teraźniejszości. Niestety było to niemożliwe. Sama się już o tym przekonałam.

Nachylił się nade mną. Przeczesał ręką moje włosy i zawinął sobie końcówkę wokół palca. Czułam się cudownie. Nie mogłam uwierzyć, kiedy zbliżył się do mnie jeszcze mocniej i lekko musnął ustami moich ust. Nie wytrzymałam, złapałam go za szyję i pocałowałam. Objął mnie w pasie. Całowaliśmy się teraz długo i namiętnie. Zalała mnie fala rozkoszy. Na to właśnie czekałam. Byliśmy razem, nie rozłączni teraz: przez chwilę czułam, że mu na mnie zależy.

Rozdział 9

Sztuką jest rozpoznać wroga

- Co?!- Krzyknęłam.

Gwałtownie wstałam. Nie mogłam uwierzyć w to co właśnie usłyszałam. Byłam w szoku. Poczułam potężne kłucie w klatce piersiowej. Oparłam się o barierkę. Ledwo trzymałam się na nogach. Spojrzałam na ręce; bandaże były już całe mokre. Zasłoniłam je  bluzą. W tej chwili obchodziła mnie tylko jego kolejna wypowiedź.

- To nie tak jak myślisz…- Złapał mnie za ramię.

Wyrwałam się i stanęłam tyłem. Nie chciałam, żeby zobaczył moje łzy. Wspomnienie tamtego dnia i świadomość, że zaufałam komuś kto zabił najbliższą mi osobę rozbiła mnie.

- Więc jak?

- To była samoobrona. Zaatakowała naszą kolonię razem z innymi. Nie zostawiła mi wyboru.

- Kim byli ci „inni”?

- Śmiercionosiciele.

- Ola była zombie?- Spojrzałam na niego zdziwiona.

- Tak, chciała mnie zabić. Co miałem zrobić?

Miał rację. Gdyby mnie zaatakowali zabiłabym wszystkich. Rozumiałam go, więc dlaczego nadal odczuwałam żal? Powinnam obwiniać siebie, to przeze mnie ją zmienili. Była bezbronna, kiedy pożerali jej mózg.

- Mogłeś uciekać! Była małą dziewczynką, dałbyś sobie radę. Dla ciebie to tylko kolejny niebezpieczny potwór, którego musiałeś zlikwidować. Dla mnie siostra.- Postąpiłam niesprawiedliwie. Wiedziałam, że się tym przejmował, a mimo to musiałam wyładować na nim emocje. Nie potrafiłam inaczej. Zawsze na kimś się wyżywałam.- Nie odczuwasz nawet wyrzutów sumienia.

Skłamałam. Widać było, że naprawdę się tym przejmował. Pewnie pierwszy raz pozbawił życia kogoś tak młodego.

- Mylisz się. Tak, likwidowałem wielu śmiercionosicieli, ale ta dziewczynka wydała mi się inna. Dostrzegłem w jej oczach płomyk uczuć. Próbowała z tym walczyć, ale ostatecznie przegrała. Górę wzięła ciemna strona.- Łagodnie złapał moje ręce. Zmarszczył brwi.- Znowu to zrobiłaś.

Nie odpowiedziałam.

- Kiedy wiedziała, że to koniec powiedziała: przepraszam.- Spojrzał mi prosto w oczy.

Nie wiem dlaczego, ale łzy same napłynęły mi do oczu. Nie były to, jednak łzy smutku. Raczej radości, a może niezrozumienia.

- Przytul mnie.- Wyszeptałam.

Spojrzał zdziwiony, ale zrobił to. Postanowiłam spróbować w inny sposób wyładować emocje i spodobało mi się. Poczułam falę ciepła. Wdychałam teraz jego zapach wody pogoleniu. Było mi dobrze, czułam się bezpieczna

Pedro odprowadził mnie do pokoju i zmienił opatrunki, a sam pojechał z innymi do dwunastki po potrzebne rzeczy. Zapowiedział, że wróci za dwa dni. Zaniepokoiło mnie to, nie znałam tu nikogo. Postanowiłam przespać się z tym wszystkim.

Następnego ranka obudziłam  jak zwykle w południe. Śniadanie już na mnie czekało. Niestety Heniscytoza też. Niechętnie wstrzyknęłam sobie odpowiednią dawkę i zjadłam za twarde tosty z serem. Czasami miałam ochotę pójść do tych kucharek i im wygarnąć, ale nie wiedziałam nawet jak dojść do kuchni.

Ubrana i uczesana postanowiłam przejść się po budynku. Najwyższa pora z kimś się zaprzyjaźnić. Nie mogłam całymi dniami siedzieć sama jak jakiś odludek.

Na parterze zobaczyłam otwarte drzwi na ogród. Chciałam zaczerpnąć trochę świeżego powietrza. Dawno tego nie robiłam. Nie miałam zamiaru uciekać, nie w obecnej sytuacji. Najpierw musiałam mieć starannie dograny plan, a  na razie pogodziłam się z obecną sytuacją.

Wybiegłam, zakręciłam się wokół własnej osi. Nareszcie ujrzałam światło, otwartą przestrzeń. Zwykle nie lubiłam przebywać na dworze, ale teraz sprawiało mi to przyjemność. Rozłożyłam się na trawie i zamknęłam oczy.

- Proszę, proszę. Słyszałem, że przywieźli nam tu nową piękność, ale nie spodziewałem się takiego efektu.

Obok drzwi nonszalancko oparty o ścianę stał młody, jasnowłosy mężczyzna.  Wzrostem nieco niższy od Pedro. Jego jasnoniebieskie oczy idealnie kontrastowały z ciemną karnacją i muskularnym ciałem.

- Hej!- Uśmiechnęłam się do niego.

Miałam ochotę zrelaksować się i chwilę poflirtować. Wydawało mi się, że patrzył na mnie z takim samym zamiarem.

Chłopak rzucił na ziemię niedopalonego papierosa i przydepnął butem. Potem usiadł koło mnie.

- Jestem Will.

- Melisa.

- Kto jest twoim opiekunem? Widziałem, że chodzisz sama.- Położył się.

- Nie wiem, chyba Pedro.

- Ach, on. Jakoś wytrzymujesz?

- Tak, nie jest taki zły.- Spojrzałam na niego. Zdziwiła mnie jego wyraźna niechęć.

- Możliwe, ja długo z nim nie wytrzymałem.- Wzruszył ramionami.

- Tobą też się zajmował?- Położyłam się obok niego. Miałam ochotę dokończyć tę rozmowę.

- No, ale tylko kilka tygodni. Miałem go dosyć.

- Co się miedzy wami wydarzyło?- Zaciekawiłam się.

- Spytaj Pedro. Jego odpowiedź będzie różna od mojej.

Nie ciągnęłam tematu. Zauważyłam, że nie chciał o tym mówić.

- Ile masz lat?

Zadałam niegrzeczne pytanie, które od samego początku cisnęło mi się na usta.

Zaśmiał się.

- A na ile wyglądam?

Wzruszyłam ramionami.

- Dwadzieścia, a dokładniej czterdzieści pięć.- Powiedział

- Sporo już w tym tkwisz.

- Jakoś daję radę.

Jeszcze jedno pytanie nie dawało mi spokoju.

- Utrzymujesz kontakt z rodziną?

- Nie.- Wyraźnie posmutniał.

- Dlaczego?- Obróciłam się w jego stronę.

- Nie mówili ci?

- Czego?

- Oczywiście, mogłem się spodziewać. Prawie połowa naszego społeczeństwa nie może zbliżać się do swoich krewnych. Ich mózgi wydają się nam niepowstrzymanie kuszące. Nie jesteśmy w stanie się opanować.- Spojrzał w niebo. Zauważyłam, że nie lubił się zwierzać. Unikał wtedy wzroku, był speszony. Rozmawiał ze mną o tym, żeby wzbudzić moje zainteresowanie. Chyba liczył na mały romans. Szczerze mówiąc może po kilku tygodniach znajomości dałabym się namówić.

-Co w nich takiego wyjątkowego?- Wróciłam do tematu.

- Mają wspomnienia. Wspomnienia, o których większość z nas już zapomniała zawalona przykrą teraźniejszością.

Zdołował mnie. Było spore prawdopodobieństwo, że już nigdy nie wrócę do normalnego życia. Ogromna szkoda, przecież gdybym wróciła po roku nieobecności rodzice na pewno znów zaczęliby się mną interesować. Gdyby wiedzieli, że mogą mnie w każdej chwili stracić nie byliby już chłodni i obojętni.

- O północy urządzam potajemną imprezę. Przyjdź, zabawimy się.

Zabawa? Nie słyszałam tego od czasu wypadku. Pomyślałam, że to idealna okazja, żeby odreagować nieprzyjemne wydarzenia. Chociażby świadomość, że mój opiekun zabił moją siostrę.

- Jasne.

- Pokój sto piętnaście, drugie piętro. Nie spóźnij się, już nie mogę się doczekać.- To powiedziawszy odszedł.

Wróciłam do pokoju i zaczęłam planować jak pójdę ubrana. Z przykrością zauważyłam, że nie mam żadnych odpowiednich ubrań. Sukienka z urodzin Mii była już nieświeża. Owszem, miałam w łazience pralkę, ale nie umiałam jej obsługiwać. Postanowiłam interweniować.

Zeszłam na parter i bez pukania wkroczyłam do pomieszczenia podpisanego: sala konferencyjna. Prawdę mówiąc wybrałam je, bo usłyszałam  dobiegające z niego głosy. Napięta wymiana zdań co najmniej pięciu osób.

Nie myliłam się w środku dookoła wielkiego, drewnianego stołu siedziało osiem osób. Wszystkie oczy zwróciły się na mnie.

- Chcę pojechać na zakupy!- Powiedziałam.

- To wykluczone. Ma pani wszystkie potrzebne rzeczy.- Odpowiedziała starsza kobieta siedząca na samym środku. To ta sama, która odwiedziła mnie z Pedro. Wyszła, kiedy wyczuła napiętą atmosferę.

-  Nie prawda. Ubrania są za małe.

- Nie możliwe. Zapewniono mnie, że będą pasować.

- A tobie nigdy nie zdarzyło się przytyć? Tylko w to udało mi się wcisnąć.- Wskazałam ręką bluzkę i legginsy.

Skłamałam. Wszystko pasowało idealnie. Na szczęście nikt nie zauważył, że bluzkę spięłam agrafką. Dzięki temu wydawała się bardzo opięta, niemal pękająca w szwach.

- Oczywiście, zaraz karzę kupić nowe.- Spojrzała na swoich towarzyszy. Wszyscy unikali jej wzroku. Widać szukała ochotnika.

- Nie. Sama wiem co będzie dobre. Nie ma o co się martwić. Pamiętam, że muszą to być czarne ubrania. Tylko nie rozumiem czemu.

- Nie zwracają na siebie uwagi i mylą śmiercionosicieli. Duża ilość ciemnych kolorów przyprawia je o zawrót głowy.

- Rozumiem. Więc mogę pojechać?- Spojrzałam błagalnym wzrokiem.

- Dobrze, strażnik Montoya panią zawiezie.

- Kto?

- Pedro Montoya.

Więc tak się nazywał. Przyznam, że nie raz mnie to ciekawiło, ale jeszcze nie znalazłam okazji, żeby zapytać.

- Nie ma go. Będzie jutro.

- Ach tak, zapomniałam. W takim razie pan Magellan.- Wskazała ręką ciemnowłosego mężczyznę w średnim wieku.

- Oczywiście.- Powiedział.

Podróż granatowym mercedesem zajęłam nam około godziny. Na miejscu towarzysz powiedział:

- Masz do dyspozycji trzysta euro miesięcznie.

Jęknęłam. Za taką kwotę nie mogłam nawet poważyć o ślicznej sukience i modnych pantoflach.

O dziwo były tutaj przyzwoite towary w niskich cenach. Ludzie, z którymi miałam do czynienia byli z niższych sfer i na pewno nie zwrócą uwagi, że nie założę markowych ciuchów.

W jednym z butików znalazłam piękną sukienkę. Cała czarna, z dużym dekoltem. Podkreślająca moje kształty, rozcięta na prawej nodze. Oczywiście przed kolana. Bardzo wyzywająca i seksowna. Dokładnie taka jakiej szukałam.

- Sukienka? Myślałem, że żadne ubranie na ciebie nie pasuje.- Powiedział Magellan w kolejce do kasy.

Uśmiechnęłam się do niego.

- To będzie nasza mała tajemnica. Jak również i to, że zabrałeś temu mężczyźnie portfel.- Wskazałam ręką starszego pana przed nami.

Towarzysz zrobił zdziwioną minę.

- O czym ty mówisz?

- Myślisz, że jeśli tak powiem to nie wyciągną konsekwencji? A może dorzucę jeszcze, że mnie uderzyłeś. Albo lepiej molestowałeś.

- Zgoda, zgoda. Nic nie powiem.

Tak właśnie załatwiałam interesy: drobnym szantażem i kłamstwem.

Następnie weszliśmy do sklepu z butami, gdzie kupiłam sobie zgrabne, wysokie koturny.

- Na imprezie Willa będę wyglądać bosko.-  Szepnęłam.

Po powrocie umyłam głowę i spięłam włosy w luźny kok.

 Zużyłam prawie całą butelkę jedynych perfum, których tu znalazłam. Starałam się nie zwracać uwagi, że to tanie podróbki. Wystrojona poszłam w miejsce spotkania. Drzwi otworzył Will.

- Witaj Mel!- Zaprosił mnie do środka gestem dłoni.

Pokój pierwotnie ponury, szary teraz mienił się kolorami. Kula dyskotekowa wielkości kilku głów wisiała na suficie, oświetlając dokładnie każdy kąt. Na ścianach porozwieszane były najróżniejsze plakaty, serpentyny czy łańcuchy. Wszystkie meble podsunięto pod ściany. Na środku co najmniej kilkanaście osób tańczyło, piło alkohol i ku memu zaskoczeniu ćpało. Sama na szczęście nigdy nie próbowałam i nie zamierzałam.

Gospodarz zaprowadził mnie na balkon i nalał drinka.

- Dzięki.- Wzięłam kieliszek.

Pamiętałam o konsekwencjach mojego ostatniego nadużycia alkoholu, ale nie bardzo się tym teraz przejmowałam. Chciałam się zabawić.

Will wyciągnął i zapalił skręta.

- Chcesz?- Podał mi prawie pełną paczkę narkotyków.

Pokręciłam głową.

- Racja, zgubny nałóg- Zaciągnął się mocno.- Pięknie wyglądasz.

- Wiem.

To samo mogłam powiedzieć o nim. W czarnych jeansach i białej koszulce podkreślającej jego opaleniznę i duże bicepsy wyglądał bosko. Jasne włosy niesfornie opadające na czoło dopełniały cały styl przystojniaka.

- Kiedy wraca twoja niańka?- Spojrzał na mnie.

Chodziło mu o Pedro. Wcale się mną nie zajmował! Sama świetnie sobie radziłam.

Przypomniawszy sobie o przykrych wydarzeniach jednym łykiem opróżniłam kieliszek. Will wziął butelkę whisky i dolał mi.

- Nie wiem czy powinnam…

- Wyluzuj. Mamy się zabawić.

Przekonał mnie. Ani się obejrzałam, a już byłam pijana. Ledwo trzymałam się na nogach.

- Trzymasz się?- Złapał mnie za ramię.

- Jasne!- Uśmiechnęłam się.

Nie miałam jeszcze ochoty opuszczać tego miejsca.

- To może zatańczymy?- Wyciągnął do mnie rękę.

Po chwili namysłu odpowiedziałam:

- Zgoda.

To usłyszawszy wyrzucił skręta przez barierkę i pociągnął mnie na parkiet.

Zaczęła grać wolna muzyka. Zbliżyliśmy się do siebie kołysząc lekko. Robiliśmy to najlepiej z całego towarzystwa. Byłam doskonałą tancerką, ale nie sądziłam, że on też. Poruszaliśmy się jak jedna całość.

Will sięgnął ręką po butelkę wina. Podał mi. Bez zastanowienia wzięłam dużego łyka. Mój partner zrobił to samo. Następne minuty spędziliśmy kołysząc się na parkiecie i popijając raz whisky, raz piwa, a raz wina.

- Może wymkniemy się do ciebie?- Szepnął mi do ucha.

Otumaniona kiwnęłam głową. Nie rozumiałam co właściwie się działo. Zapewne dałabym się teraz namówić do wszystkiego.

Kiedy znaleźliśmy się w moim pokoju wyciągnął zza pleców szampana. Uśmiechnęłam się szeroko. Mimo iż było mi słabo nadal chciałam pić. Zaczynałam mieć podejrzenie, że mogę być uzależniona. Odrzuciłam tę myśl. Wszyscy pozostali goście wypili dokładnie tyle co ja i nic im nie było. W wieku osiemnastu lat (po roku przemiany) każdy musiał się wyszaleć.

Will przycisnął mnie do ściany i pocałował. Nie stawiałam oporu. Było mi to obojętne. Odwzajemniłam pocałunek. Rzucił mnie na łóżko i… koniec. Więcej nie pamiętam, byłam zbyt pijana.

Następnego ranka obudziłam się z ogromnym bólem głowy. Kac. Leżałam w samej bieliźnie, a obok spał Will. Byłam przerażona, nic nie pamiętałam. Miałam ochotę z nim poflirtować, a nie pójść do łóżka. Zerwałam się na równe nogi i w pośpiechu zaczęłam zakładać szlafrok.

- Witaj skarbie.- Otworzył oczy.

- Co? Co się stało?

- Byłaś świetna.- Uśmiechnął się.- Mam ochotę to powtórzyć.

Podszedł do mnie.

- Nie, byłam pijana.

Złapał mnie za ręce i przycisnął do ściany.

- Ja też.

- Nic między nami nie będzie. Nie znam cię, nawet nie wiem jak masz na nazwisko.

- Parker, Will Parker.- Zaczął całować mnie w szyję.

- Przestań, zostaw mnie!

Próbowałam się wyszarpnąć, ale trzymał mocno. Ściągnął ze mnie szlafrok.

- A! Przestań!- Zaczęłam krzyczeć.

Nie posłuchał posuwał się coraz dalej. Usłyszałam, że ktoś otwiera drzwi, on najwyraźniej nie, bo kontynuował swoje.  Do pokoju wszedł Pedro. Podbiegł do nas i wymierzył mojemu napastnikowi solidny cios w nos. Usłyszałam pęknięcie, dookoła polała się krew. Will zaczął krzyczeć, potem rzucił się na Pedro. Zaczęli się bić. Mój obrońca wyraźnie prowadził.

Był lepiej wytrenowany, a do tego w stu procentach trzeźwy. Kiedy wreszcie zmasakrował przeciwnika do takiego stopnia, że ten na chwilę stracił przytomność wyprowadził go. Po kilku minutach wrócił

- Nic ci nie jest?- Okrył mnie swoją skórzaną kurtką.

Oszołomiona usiadłam na łóżko.

- Nie, jest ok.

- Nie potrzebnie się z nim zadawałaś. Nie od dziś wiadomo, że ma złą reputację.

- Będziesz mi teraz prawił kazania?

-Nie, po prostu martwię…- Urwał

Spojrzałam prosto w jego wielkie, ciemne oczy. Pokazywały troskę, zaangażowanie.

- Czemu to robisz?

- Co dokładnie?- Podszedł do mnie.

- Nie jestem ci obojętna. Wytłumacz mi czemu.

Odwrócił wzrok, nie odpowiedział.

- Jestem rozpieszczoną małolatą. Czemu tak się mną przejmujesz? Sprawiam wyłącznie kłopoty.- Dokończyłam.

Pierwszy raz przyznałam się, że nie jestem idealna. Było to trudne, ale wykonalne. Głównym problemem było to, że wcześniej tego nie zauważałam. Oczywiście nadal wiedziałam, że jest lepsza od innych, ale wiedziałam też, że nikt nie jest idealny. Nawet ja.

- Nie prawda.- Zaprotestował.- Tak, wiele mieszasz, ale jeszcze więcej dajesz. Wprowadziłaś tutaj rozrywkę. Teraz przynajmniej rada ma o czym dyskutować. Jesteś jedyną tak energiczną, zdeterminowaną, ambitną dziewczyną.

Wstałam, stanęłam tak blisko niego jak tylko było to możliwe. Przyglądałam mu się uważnie, czekałam co zrobi.

- Dzięki tobie zależy mi na kimś.- Szepnął i pocałował mnie.

Odwzajemniłam to z ogromnym zaangażowaniem. Było cudownie. Nie czułam się tak jeszcze z żadnym chłopakiem. Marzyłam, żebyśmy zostali już tak na zawsze. Niestety chwila szybko przeminęła. Odsunął się i powiedział:

- Rano wyjeżdżamy. Dwunastka jest już bezpieczna. Nie pozwolę, żebyś tutaj została.

Uśmiechnęłam się.

- Wiem.

Kiedy wyszedł pogrążyłam się w zamyśleniu. Nie obchodził mnie już Will i to jak się na nim zawiodłam. Liczył się tylko Pedro. Paryż to naprawdę miasto miłości. Chętnie przyjadę tu znowu, ale nie sama…